شعری از رهبر انقلاب در مدح «امام زمان(عج)»

دل را ز بی خودی سر از خود رمیدن  است

                                      جـان را هوا ی از قفس تــن پریـدن  است

از بیم  مرگ   نیست که  سر داده  ام فغان

                                   بانگ جرس ز شوق به منرل رسیدن است

دستم  نمی رسد  که از   سینه  برکنم

                                 باری  علاج   شکر ، گریبان    دریدن   است

شامم سینه تر است،ز گیسوی سرگشت

                                خورشید من  برای  که  وقت  دمیدن   است

سوی  تو   ای   خلاصه   گذار    زندگی

                               مرغ  نگه  در     آرزوی  پر   کشیدن     است

برگرفته ی  آب و رنگ ز فیض  حضور تو

                              هر گل در این چمن که  سزاوار  دیدن  توست

یا اهل  درد  شرح غم خود  نمی کنم

                             تقدیر   قصه ی     دل  من   ناشنیدن   اسـت

آن را که لب به جام هوس گشت آشنا

                            روزی (امین)  سزا   لب   حسرت گزیدن  است

/ 0 نظر / 6 بازدید